Oplossing

“Dus,” concludeert de voorzitter. “Deze komt terug als baby in een rijk gezin. Na al zijn harde werk in zijn afgelopen leven heeft hij dit verdiend. Dan gaan we naar casus 89.574.258.C. Wie? Zetel 7.”

“Ja voorzitter. Ik heb deze casus in behandeling en voor het eerst in mijn loopbaan weet ik niet wat ik hier mee aanmoet. Ik kan dus geen advies uitbrengen.” Zetel 7 legt zijn dossier bij de voorzitter neer.

“Vertel welk casus u heeft, wellicht kunnen wij een advies uitbrengen?”

Zetel 7 staat op en schraapt zijn keel. “Deze man was in LF4 maar met twijfel. In leeffase 1 was hij een dochter van een arm gezin. Zij heeft als kind heel hard moeten werken op het land. Geen opleiding, geen betaalde baan. Ze is jong gestorven en daarom terug gekomen in LF2 als kind van een rijke familie. Ze had toen alles wat haar hartje begeerde, maar gaf weinig aan anderen. Ik had gehoopt dat ze wat geleerd had in haar 1^e LF. Ze stierf rijk maar eenzaam dus kwam ze in LF3 terug in een arbeidersgezin als vijfde zoon. Hij pestte alles wat om hem heen kwam: Broers, zussen, klasgenoten, dieren. Een heel vervelend kind. Zijn vrouw is hij nooit trouw gebleven. Toch hebben we hem na zijn dood terug laten komen met twijfel als mens.  Hij werd bankier. Voorzitter…. Ik weet niet wat de juiste beslissing is.”

De voorzitter wrijft over zijn kin. “Laat het maar aan mij over!”

Een arme boer schoffelt wat in zijn tuintje. Zijn boerderij is twee jaar terug bankroet gegaan door een foute handeling van de bank. Geen excuses helemaal niets. Hij had nog gevraagd om geld voor een koe, maar de bankier lachte hem uit.

Opeens rijdt er een auto voor met in de veekar een kalfje.

Meer lezen? Kijk op: Plato online WE-300

No Claim

De wind rukt mijn deur uit de hand en klapt tegen de auto die naast mij staat. Natuurlijk moet dat een auto zijn wat een modaaljaarinkomen kost.

Een grote witte vlek zit er op de zwart glimmende bijrijdersportier... ik zie eurotekens en mijn bonus/minus dalen. Op dat moment rolt een winkelwagenkarretje van de andere kant van het parkeerterrein tegen mijn bijrijdersportier. Een man rent er achteraan maar kan het niet meer tegenhouden. "Hij rolde zomaar spontaan weg," veronderschuldigt hij zich. Ik kijk naar mijn deur... tussen al die vogelpoep en andere krassen zie ik niets bijzonders en eigenlijk interesseert het mij niet zo. Mijn auto is bijna 20 jaar oud, daar is geen eer meer mee te behalen. Maar die zwarte bak naast mij is zo goed als nieuw. Verschillende scenario's gaan door mij heen. Auto ergens anders neerzetten? Doen of ik niets heb gemerkt en hopen dat de bestuurder (moet die wel alleen zijn) het ook niet ziet? Maar er is maar één oplossing die goed voelt en dat is een briefje onder de ruitenwisser doen met mijn telefoonnummer. Nou ja.. die van mijn man.

Als ik terugkom van de winkel is de zwarte auto weg. Thuis vraag ik of er al gebeld is en leg uit wat er gebeurd is. Ik ben net uitgepraat als de telefoon gaat... De bestuurster is bij de garage geweest en deze heeft de "vlek" weg kunnen poetsen. Geen deuk, geen kras, geen daling in mijn b/m. Maar wel een dank je wel voor de eerlijkheid.

Wanneer ik later in mijn auto stap, zie ik aan de zijkant een verse kras zitten... ik zucht... toch "total loss!"

Stamelen

“De dokter is laat,” moppert ze. “Zeker weer een vervanger die de weg niet vinden kan.” Dan hoort ze de deurbel, lang en dwingend. “Ik ben niet doof,” schreeuwt ze richting de voordeur. Als ze open doet ziet ze een jonge man staan. “Gelukkig, u bent thuis,” zegt deze vriendelijk. “Ik had al een paar keer aangebeld.” Ze zwijgt en duwt haar rollator terug richting de huiskamer. Aan de eettafel neemt ze plaats en de dokter komt tegenover haar zitten. “Zo,” vraag hij. “Hoe gaat het met u?”

 Haar grijze hersenen maken overuren… “Wat bedoelt hij met.. “hoe gaat het met u?” wat wil deze dokter?” Ze haalt diep adem.  “Als ze maar niet denken dat ik naar het verzorgingshuis ga.”
De dokter lacht. “Maar mevrouw, als u zorg nodig heeft, dan is een aanleunwoning niet meer voldoende. Door bezuinigingen komen de verpleegkundigen niet meer aan huis.”

“Ik snap het wel,” zegt ze cynisch. “Ze willen dat ik daar heen ga, zodat die nieuwe directeur mijn hele huishouding kan verkopen.” Ze vouwt haar armen over elkaar heen en vervolgt: “Mij krijg je dit huis niet rechtop uit. En daarbij… “ ze wijst richting het verzorgingstehuis dat tegenover haar aanleunwoning staat, “die directeur heeft nog niet eens het fatsoen gehad om langs te komen. Anders had hij mij allang in dat tehuis genomen.”

De dokter staat op en geeft mevrouw een hand. Hij loopt richting de voordeur en zij volgt hem met de rollator. Buiten neemt hij afscheid. Haar buurvrouw kijkt nieuwsgierig naar de oude dame. “Bent u jarig? Dat u zo hoog bezoek krijgt?” “Wat! De dokter?” antwoordt ze kribbig. “Dokter? Nee… de directeur..,” en gaat verder met het vegen van haar pad. “Directeur?” Ze mompelt en gromt wat onverstaanbaars...  dat is ook niet nodig… dat valt wel te raden.

 

Meer WE 300 te lezen bij: Plato

Taart voor Luc

Eén van mijn grote hobbies is het maken van taarten. Bij voorkeur voor onszelf, maar gezien de kosten en de calorieën liever voor een ander. Zo kan ik mijn hobbie uitoefenen en hebben zij een taart naar eigen smaak. Deze keer mocht ik zelf de ontwerp verzinnen.. en omdat Luc graag drumt heb ik een kinderdrum gemaakt.

 

Hij was er blij mee, want hij dacht dat hij alleen kon kiezen tussen appeltaart en muffins. En hij is zo gek op marsepein... dus met liefde gemaakt. De taart is gevuld met vanilleroom en slagroom met aardbeien. 

Jagen

Hella leest de lijst nog eens door. Naast haar aan haar voet ligt een grote zwarte hond. Hij snurkt tevreden. Hij heeft die nacht hard gewerkt en nieuwe zielen bij zijn baas gebracht. Als Hella de lijst nagekeken heeft, doet ze de deur open waar met grote letters Helheim staat. Achter die deur is een grote zaal die omringd wordt door een ijskoude rivier. Iedereen die binnengaat, zal nooit meer terugkomen en daarom controleert Hella de lijst verschillende keren. Garmr heeft nog nooit een fout gemaakt, hij is slechts een keer opgemerkt in Baskerville en dat had voor een hoop ophef gezorgd.

Op de brug staan ze hen op te wachten. Twee sterke jongens uit de bovenbouw. Barend houdt de hand van zijn vriendin stevig vast. Hij is bang voor de jongens. Ze proberen snel  de vechtersbazen te passeren zonder ze aan te kijken, maar hun poging mislukt. De grootste jongen aait het meisje over haar hoofd . Barend staat vastgenageld aan de grond. Als de ander hem begint te duwen doet hij niets terug. Hij fluistert alleen dat ze moeten ophouden. Maar hoe meer hij smeekt, hoe harder de jongens lachen en duwen.

Garmr staat op een afstand te kijken. De opdracht was om Barend te halen, maar moet wachten op zijn ziel. De stem van Hella zegt hem dat hij rustig moet blijven.

Dan ziet Barend hoe de jongens zijn vriendin over de reling van de brug willen gooien. Een stoot adrenaline komt bij Barend vrij. Hij slaat, schopt en schreeuwt zo hard hij kan. Hij springt, trekt het meisje terug over de reling maar komt zelf ten val. Eén schreeuw, een plons en daarna stilte.

Garmr staat op om zijn ziel te halen, maar Hella roept hem terug. “Blijf Garmr,” zegt ze dwingend. “Helden zijn niet welkom.”

 
Meer verhalen zijn te vinden op: Plato's WE-300 Jagen

Vijftig -gitfjiV : Ruimte

- A -

De binnenweg was stil en verlaten. De boerderijen lagen minstens een halve kilometer van de weg. Haar mobieltje lag thuis op de oplader. Ze kreeg het er benauwd van, niemand in de buurt, stel dat er wat gebeurd. Het angstzweet brak haar uit en ze hield het stuur stevig vast.

- B -

De binnenweg was stil en verlaten. Haar mobieltje lag thuis nog op de oplader. Ze zet de muziek wat harder. Geen zeurende mensen om haar heen, geen gejakker met auto’s. Ze genoot van de ruimte en ging wat relaxeter achter haar stuur zitten. Hard zong ze met de radio mee.

Cursus

Omdat ik voor mijn vrijwilligerswerk het prettig vind wat theoretische ondersteuning te hebben, heb ik op 1 november 2012 een cursus Budgetcoach aangevraagd. Omdat ik al een andere cursus volg, hoef ik geen inschrijfgeld te betalen volgens mevrouw M.
Dus ik vraag netjes via internet aan en verwacht net als bij de vorige cursus dat de map met materiaal binnen een paar dagen op de mat ligt.

Op 15 november mail ik maar eens en de avond daarop heb ik telefoon. De mevrouw aan de andere kant van de lijn is blij dat ik even gemaild heb en kijkt in het systeem wat er mis is gegaan. "Adres onbekend". Voor de zekerheid vraag ik naar welk adres ze het hebben gestuurd en dan blijkt het huisnummer fout te zijn. Vreemd... maar dat vonden zijzelf ook. Het pakket wordt opnieuw verzonden en zal vrijdag anders zaterdag binnen zijn. Maar nee... ik wil geen zeur zijn en wacht een week, maar dan bel ik op maandag 26 november. De meneer aan de andere kant van de lijn kijkt in het systeem en ziet dat het pakket weer teruggestuurd is. Vreemd... maar dat vonden zijzelf ook. Ze sturen het opnieuw op. Omdat ik met project zolder bezig ben, hang ik een briefje op de deur met de melding dat ze niet gelijk weg moeten rennen als ze hebben aangebeld. Ik hoor de bel en ben dan onderweg van zolder naar beneden. Het briefje hangt er tevergeefs, er komt niemand en dus belt niemand aan.

Maandag 3 december bel ik weer. Geen pakket en de meneer aan de andere kant van de lijn snapt er niets van. Hij kijkt in het systeem en daar staat: adres bestaat niet. We checken nog een keer het adres en die klopt toch echt. En daarbij ik volg al een cursus bij ze, en daarvan heb ik onlangs nog een leszending van ontvangen. Vreemd.... maar dat vonden zijzelf ook. De meneer gaat het opnieuw opsturen, maar nu aangetekend zodat ik niet alle dagen thuis hoef te wachten en daardoor geen vrije dagen hoef op te nemen. Fijn... ik krijg ook netjes een track en trace nummer en kan zien wanneer het pakketje geleverd wordt.

En he he... dinsdag 4 december is het pakketje binnen.

Op vrijdag 7 december, pak ik het pakket uit. Kan ik eindelijk beginnen. Dan blijkt dat ik leszending twee binnen heb dus bel ik maar weer. Het verkeerde pakketje is binnengekomen en de mevrouw aan de andere kant vindt dat raar maar zal de eerste leszending alsnog opsturen. Aan haar stem had ik al het rare gevoel dat dat niet ging gebeuren. En als ik vraag om mij de track en trace code op te sturen viel ze nog net niet van haar stoel. Ik moest wel achterlijk zijn om daar naar te vragen. Dus ik wacht... en wacht.. en wacht...

Het is inmiddels 10 december als ik bel... de mevrouw aan de andere kant van de lijn kijkt in het systeem en ziet dat het pakketje van leszending één daar nog ligt. Vreemd... maar dat vonden zijzelf ook. Het pakketje wordt vandaag nog verzonden... en ik ontvang een track en trace code....

En ja hoor... op 11 december heb ik eindelijk mijn leszending binnen.

Vervolgens, want daar zijn ze wel mee op tijd, de rekening met daarin de inschrijfkosten. Het mailen en bellen begint weer. Na drie pogingen, want steeds opnieuw kreeg ik een factuur met daarop de inschrijfkosten, geef ik het op. Ik betaal gewoon zonder de inschrijfkosten, mail dat gelijk naar ze en krijg een paar dagen het bericht dat dat geen probleem was.

Omdat ik elke week via de mail reclame krijg toegestuurd over een tablet bij inschrijving, mail ik maar eens. Ik volg twee cursussen maar heb nooit een tablet ontvangen. Binnen twee dagen, want ze waren dat vergeten, vreemd, maar dat vonden zijzelf ook, had ik deze binnen.

Hoera hoera... nu krijg ik alleen geen internetverbinding... moet ik alsnog KPN bellen....